Bu sefer 24 saatten fazla dayandım. Az önce bir tane yakana kadar çok garip duygular içersindeydim. Deliler gibi yemek, ağzıma Tigana gibi kürdan almakta bir işe yaramadı. Koltukta bir şekilde uyuya kalsaydım bir ihtmial 36 saati görürdüm.
Bu renklere gönül verenlerin bir şekilde duvarlarına tırmandığı, yeni nesilin büyüklerinden dinlediği, "kaybettik" denilen maçların tribün tarafından "kazandırıldığı" bir kaleydi. Böyle gitmek varmıydı? O tuğlalarla beraber ruhumuzunda uçup gideceğini kim bilebilirdi ki?
1 yorum:
Yorum Gönder