Bir taraftarı güldürmek ne kadar kolaydır aslında. İnönü’den bu yana nerde sarı lacivert görsem neşesi yerinde. Olayın bu kadar basit olduğunu sonunda oyuncularımızda anlamış olmalı ki ağız birliği yaparcasına aynı şeyi söylediler maç sonunda.
“Taraftarımızı bir nebze mutlu edebildiysek ne mutlu bize.”
Ettiniz evet. Bizi çok mutlu ettiniz. Ama bir yandan da kaçan ligin ağırlığı daha fazla çöktü sanki omuzlarımıza. Hep söyledik oynanan futbol, yönetim anlayışı, taraftar profili açısından bütünüyle berbat bir sezon geçiriyoruz diye. Yine de dönüp bir bakalım.
Çok geriye gitmeye gerek yok. Ankaraspor ve Ankaragücü maçları bize gereken tabloyu çizer. O iki maç kazanılsaydı şu an liderle aramızda 3 puan vardı. İnsanın nasıl içi yanmaz. Biz taraftarlar bunu kaç hafta önce görüp uyarıyoruz da bu oyuncular neden ders almıyorlar. Maçtan sonra Aragones dahil herkesin ağzında kaçan şampiyonluk treninin bıraktığı acı tat vardı. Nasıl olmasın? Beşinci sıradayız. Lideri bu sezon iki defa ezdik bir defa berabere kaldık. İkinciyi içerde dışarıda dağıttık. Galatasaray’ı her sene yeniyoruz. Bizle aynı puandaki Bursa’yı zaten yenmekten yorulduk. Eminim hepsinin kafasından bunlar geçiyordu İnönü galibiyetinden sonra. Gerçekten çok büyük bir acı.
Tek hedef Türkiye Kupası artık. Kendi adıma konuşayım bu benim hedefim değil. Benim için çerez kupası olalı çok oldu. Ama oyuncuların hedefi olmalı bence. Kaç yıllık hasret var işin ucunda.
SERT
0 oturduğun yerden yorum yap:
Yorum Gönder